دشتک

روز گذشته حسینیه صاحب الزمان(عج) شیراز واقع در بولوار کوی زهرا روبروی شهرک بهار شاهد گرد هم آمدن تعدادی از دشتکیهای عزیز بود.بهانه این حضور در گذشت یکی دیگر از قدیمیهای دشتک بود. زین العابدین گلستانی(معروف به زینل) که این وبلاگ دومین عکس خود را از میان عکسهای آن مرحوم انتخاب کرد، در سن حدودا ۹۰سالگی جان را به جان آفرین تسلیم کرد.مثل همیشه در گذشت یک عزیز بهانه پیوند دشتکیها شد. ما هم در این مجال درگذشت آن مرحوم را به خانواده، آشنایان و همه اهالی دشتک تسلیت عرض می کنیم و برای شادی روح او و همه درگذشتگان دشتک دست به دعا برمیداریم و طول عمر بازماندگان را از خداوند طلب مینماییم.پس از این مقدمه توجه هم محلیهای گرانقدرم را به این مساله جلب می نمایم که غالبا بهانه گردهم آمدن ما درگذشت یک عزیز و دیدار در مراسم تدفین و ترحیم است. این امر باعث شده تا چنین مراسمهایی محل تلاقی و تداخل دو احساس ظاهرا متناقض غم و شادی باشد. غم از دست دادن یک عزیز و شادی دیدار با جماعتی با انگیزه ها و اهداف و خاطرات مشترک  و دیدن چشمهایی آشنا و پیوستن به احساسی مشترک.

در تحلیل این وضعیت باید گفت که این موضوع از یک سو نشان از تمنا و عطش اهالی یک محل برای در کنار هم بودن و باهم بودن و از دیگر سو نبود برنامه برای تحقق این مهم است. بنابراین، برگزاری جلساتی تعریف شده و مشخص برای اهالی دشتک، بویژه کسانی که خارج از دشتک زندگی میکنند ضروری به نظر می رسد.جلسات منظم دعا که سالهاست بوسیله دشتکیهای مقیم شیراز برپا میشود برای آنکه بتواند کارویژه نزدیک کردن دلها به همدیگر و تقویت هویت محلی نسلهای جدید را به خوبی ایفا نماید نیازمند باز تعریف و بازخوانی در اهداف و شیوه ی اجرا میباشد تا بتوان امیدوار بود که از طریق افزایش جذابیتهای آن برای نسلهای جدید، آنها را نسبت به گذشته و فرهنگ خود آشنا و مفتخر کرد و از این رهگذر در مقابل بسیاری از انحرافات و ناهنجاریهای متاسفانه رایج مصونشان ساخت.

به امید روزی که تنها بهانه با هم بودنمان مرگ عزیزانمان نباشد.