از سالهای نوجوانی که با نام  علمای بزرگ، سادات شریف صدر الدین و غیاث الدین منصور دشتکی به عنوان موسسین مدرسه علمیه منصوریه و اساتید ملاصدرای معروف (صاحب نظریه حرکت جوهری در فلسفه اسلامی) آشنا شدم، همواره به دلیل آنکه از اطرافیان شنیده میشد که آن بزرگواران اصالتا از اهالی دشتک مرودشت(زادگاه ما) هستند احساس عاطفی ویژه ای به اینجانب دست می داد و خود نیز به مساله ی هم محلی بودن ایشان دامن میزدم. از سال گذشته تصمیم گرفتم در این مورد تحقیق و تکلیف خویش را با مساله مشخص نمایم. بدون تردید یافتن پاسخ مستند و دقیق این پرسش خواسته بسیاری از هم محلیهای گرامی و بویژه نسل جوان و فرهیخته آن نیز هست.

حضور در مدرسه منصوریه شیراز و جستجو و پرس و جو در این مورد به نتیجه مورد نظر منتهی نشد. تا اینکه در کتابخانه ها و اینترنت با آثار استاد فلسفه اسلامی حجت الاسلام دکتر قاسم کاکایی آشنا شدم. کاکایی استاد فلسفه اسلامی در دانشگاه شیراز است و بیش از هر کس دیگری در ارتباط با  حکمت در مکتب شیراز قلم زده است. به خاطر همین در "گردهمایی مکتب شیراز" در سال گذشته(۱۳۸۷) دبیری بخش حکمت و فلسفه بر عهده ایشان بود. خلاصه سخن آنکه کاکایی همه ابعاد زندگی خاندان دشتکی را مورد کند و کاو قرار داده است.

برای آنکه خوانندگان عزیز بیش از این معطل نمانند باید اشاره کنم که کاکایی در پاورقی یکی از شماره های نشریه (خردنامه صدرا) که در سایت ایشان نیز موجود است(www.kakaie.com) مستقیما به این موضوع پرداخته است. وی اشاره می کند که:

 

" این محله "دشتک" را نباید با بخش دشتک که از حوالی مرودشت

 است اشتباه کرد. دشتک نام یکی از قدیمی ترین و اصلی ترین

 محله های شیراز است که در نزدیکی حرم مطهر شاهچراغ(ع)

 قرار دارد و هم اکنون "مدرسه منصوریه" در آن محله واقع شده

 است و امروز بیشتر با نام محله لب آب خوانده می شود. بنابر این

 لفظ "دشتکی شیرازی" نه تنها تناقضی ندارد بلکه برای این آورده

 شده که با دشتک خارج از شیراز اشتباه نشود".

 

کاکایی در جای دیگری می نویسد:

 

"دشتک یکی از محلات قدیمی شیراز است که تا عهد کریمخان زند

 یکی از محلات مستقل بود. اما در این دوران چون حصار شیراز را

 کوچک کردند این محله با "سر دزک" و "بازار مرغ" به هم پیوستند و

 بخشی از آن را جزء محله "لب آب" قرار دادند".

 

بنابر این خاندان بزرگ دشتکی که در قرون ۸،۹ و ۱۰ ه.ق چراغ فلسفه اسلامی را در شیراز برافروختند و خواجه نصیر را به ملاصدرا پیوند دادند و از انقطاع حکمت ایرانی-اسلامی جلوگیری نمودند از اهالی محله دشتک شیراز بودند. بزرگی این خاندان به حدی است که صرف حضورشان در حوزه تمدن اسلامی مایه مباهات است چه رسد به اینکه آنها ایرانی و از اهالی فارس نیز باشند.

بدون تردید دشتک ما به قدری مملو و مشحون از جاذبه ها و مفاخر است که مرزهای هویت محلی ما را محکم کرده است. برای تقویت این هویت و کشف و معرفی و پاسداشت عناصر آن به جنبشی فرهنگی و علمی در میان جوانان فرهیخته آن نیاز است.

به امید تحقق این امر

عباد اله همتی دشتکی

 

 

 

 

 

 

 بدون تردید کشور ایران یکی از غنی ترین مناطق جهان از حیث جاذبه های فرهنگی، طبیعی و گردشگری است که معرفی آنها انگیزه سفر را در مخاطبان برمی انگیزد. وجود روستاهای تاریخی و زیبا بخشی از این جاذبه ها به شمار میرود. ویژه نامه جام جم به معرفی ۱۰ روستای زیبای ایران زمین پرداخته است که گرچه جای خالی دشتک در میان آنها محسوس است لیکن چشم بر زیبایی این روستاها نمیتوان و نباید بست. این ۱۰ روستا عبارتند از:

 هجيج(کرمانشاه)،

قلعه رودخان(گيلان)،
سهولان(آذربايجان غربي)،

 کر کبود(تهران)،

 آتشگاه(چهارمحال و بختياري)،

درکش(خراسان شمالي)،

تيس(سيستان و بلوچستان)،
 سرمشهد(فارس)،

 پالنگان(کردستان)   و
 سيرچ(کرمان)

 

ادامه مطلب

فرا رسیدن بهار طبیعت و نوروز باستانی بر همه ایرانیان ، بویژه بر دشتکیهای عزیز مبارکباد

خوش به حال غنچه های نیمه باز

 بوی باران بوی سبزه بوی خاک
شاخه های شسته باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
 برگهای سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو های شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
 نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگارا
 خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
 خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
 خوش به حال جام لبریز از شراب
 خوش به حال آفتاب
 ای دل من گرچه در این روزگار
 جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی نوشی ز جام
 نقل و سبزه در میان سفره نیست
 جامت از ان می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
 ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
 گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
 هفت رنگش میشود هفتاد رنگ                                                  فریدون مشیری

سلام به دوستان

یه عکس براتون دارم ...

دیدن عکس

اینکه میگویند محرم و عاشورای حسینی با تار و پود مردم ایران تنیده شده است گوشه ای از توصیف واقعیتی عینی است که هر بار در شکل و قالب جدیدی خود را باز تولید میکند. زمانی در شور انقلابی و اعتراضی، هنگامی در شوق مقاومت و دفاع، گاهی در شعور و تشنگی حقیقت جویی و وقتی دگر در آرمان خواهی و عدالت طلبی و میل به اصلاح و پیرایش کژیها و بدیها و...

بدلیل خود جوش بودن حرکت بزرگداشت حادثه کربلا، این سنت کهنسال هرگز طراوت و پویایی خود را از دست نمیدهد و چنان جذاب و شورانگیز است که هر سال بر گستره و (انشاءالله) عمق آن افزوده میشود.

عاشورای امسال در دشتک چند مشخصه بارز داشت:

۱- تعدد دسته های عزاداری: در حالیکه به لحاظ دسته بندیها از مدتها قبل دشتک در وضعیتی دو قطبی قرار داشت، امسال حداقل ۵ دسته عزاداری در اندازه ها و قد و قواره های گوناگون مشغول عزاداری بودند.سابقا و تحقیقا از ابتدای رواج زنجیرزنی در دشتک دو هیئت عزاداری در محله های "کاش" و "گود ده" تشکیل شدند که (متاسفانه) نوعی رقابت نانوشته و مضر نیز بین آنها شکل گرفته بود. از چند سال قبل دسته سومی در محله های "خلیلی" و "کاش رهک" متولد شد که عزاداری دشتکیها را از وضعیت دو قطبی خارج ساخت.امسال محله های "پس بارک" و "خواجه" نیز مستقلا به عزاداری مشغول بودند.

۲- حضور یک روحانی از اهالی محل در روستا که یکی از عوامل تاثیرگزار در تعدد مکانها و دسته جات عزاداری بود. "حجت الاسلام محمود صادقی" که از معدود طلبه های دشتک میباشد اولین تجارب تبلیغی خود را وقف دشتک و هم محلیهای خود نمود تا عملا نشان دهد "چراغی که به خانه رواست بر مسجد حرام است".

۳- تولد کانون فرهنگی حضرت علی اکبر(ع): این کانون که بوسیله جمعی از جوانان تحصیلکرده، با انگیزه و موجه دشتک در مسجد جامع بر پا شده است قصد دارد با برنامه ریزی و انشاءالله حمایت هم محلیهای دشتکی مقیم دشتک و خارج از دشتک، بویژه بزرگان روستا و پشتیبانی مسئولین محترم در جهت ترویج معارف اصیل دینی، زدودن زنگار از چهره فرهنگی روستا، پر کردن خلاها و شکافهای فرهنگی روستا، بزرگداشت مفاخر و کمک به شکوفایی استعدادهای درخشان و ... گام بردارد.  تولد این کانون که از اتفاقات مهم محرم امسال بود، نمود زیادی در نظم دهی و سامان بخشی به عزاداری مسجد جامع داشت.

۴- تمر کز نذورات در مساجد: این حرکت چند سالی است که آغاز گشته و امسال وسعت بیشتری یافته بود. سابقا بانیان و صاحبان سفره و نذورات یک یا چند وعده ناهار یا شام به همراه روضه خوانی را در منزل شخصی خود و یا در حسینیه های محلات برگزار مینمودند. چند سالی است نذورات به صورت متمرکز و غالبا متعلق به چند نفر در مساجد توزیع میگردد. این اتفاق از رهاوردهای شهر به دشتک است و قضاوت در مورد بهتر بودن یا نبودن آن را به آینده و مجال دیگر میسپاریم.

گرد همایی عمومی اهالی دشتک بر مزار شهدای   عزیز و سر افراز و سپس حول امامزاده فخرالدین احمد(ع) دشتک شکوه خاصی را به مراسم امسال بخشیده بود. طراوتی که از بارش باران چند روز قبل و تابش آفتاب پر نور روز عاشورا حاصل شده بود بر شکوه آن افزوده بود.مراسم عزاداری با سخنرانی دهیار محترم روستا جناب آقای سید سیروس موسوی خاتمه یافت و اهالی برای اقامه نماز و صرف ناهار راهی مساجد و محلات خود شدند.

من که همانند همدوره ایهای خویش بخشی از گذشته و هویتم را از درون این دسته جات عزاداری اخذ نموده ام بازگشت دوباره به درون هیئتها احساس دوگانه ای از غم و شادی را در وجودم بر می انگیخت. شادی تجدید خاطرات و حضور دوباره در میان هم محلیها و دوستان قدیمی و همیشگی و غم و حسرت گذشته های نه چندان دور و خاطره انگیز و نیز فقدان دوستان و عزیزانی که به دلایل مختلف امسال حضور نداشتند. این غم و شادی چیزی جدا از غم ناشی از یادآوری وقایع کربلا بود.

امیدوارم که هر سال تجربه های عزاداری محرم موفق تر از سال قبل باشد.

تعدادی از هم محلیهای دوستدار دشتک  و دوستدار ورزش در نشستی احیای تیم فوتبال شهدای دشتک را بررسی کردند. در این نشست که آقایان تقی و علی اصغرگلستانی، حمید استقلال، امراله عزیز پور، علی و مهدی همتی، علی شبان، امراله و حسن ستاره و عباداله همتی دشتکی حضور داشتند علل انحلال تیم در سال 1387بررسی شد و مطالبی پیرامون راهکارهای احیای تیم و پیشگیری از انحلال آن و نیز اهداف و شروط تشکیل این تیم ارائه گردید. قرار است جلسات دیگری در ارتباط با موضوع اساسنامه تیم و تقسیم وظایف تشکیل شود و انشاءالله تیم شهدای دشتک با قالبی جدید و بانظم و ترتیب خوبی احیاء شودو تشکیل این تیم بهانه مناسبی جهت افزایش تعامل میان دشتکیهای عزیز باشد.

این تیم در شیراز تشکیل خواهد شد اما سعی تشکیل دهندگان آن است که زمینه حضور استعدادهای فوتبال دشتک در تیم را نیز فراهم کنند.

در حال حاضر تیمی متشکل از جوانان و دشتکی و غیر دشتکی مشغول فعالیت بوده و در مسابقات محلی نتایج خوبی را کسب نموده است.

 

ادامه مطلب

 

این عکس رو عکاس خوش ذوق وبلاگمون تهیه کرده واقعا گل کاشته...

مگه نه؟...

می خوام با این عکس ببرمتون یه جاهایی...

خدا وکیلی چطوره؟البته باید بگم که عکاسمون کم نذاشته ها...

خدتونو تصور کنید تو یکی از کوچه های دشتک هستین و صدای جیک جیک کنجشکا

و صدای شر شر آب جوی و هوای مطبوع  بااسانس روستایی و ...

وای که چه حالی میده...

 

 

با آرزوی سلامتی و خوشی برای بازدید کنندگان محترم وبلاگ ؛به اطلاع شما عزیزان

 می رسانم که روستای دشتک یکی از خوش آب و هوا ترین تفرجگاه های استان

فارس از توابع شهرستان مرودشت بخش درودزن به شمار می آید که هر ساله

مخصوصا فصل بهار و تابستان خیل عظیمی از مشتاقان طبیعت را به سوی خود می کشاند

 شما نیز می توانید با یک بار سفر به این منطقه ی کم نظیر لحظات خوشی را برای خود

و خانواده و دوستانتان به ارمغان آورید چنان چه قصد عزیمت به این تفریح گاه را دارید

 جهت پیدا کردن آدرس دقیق به لینک زیر بروید  

آدرس دقیق دشتک   

...

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست
نه وصل ممکن نیست
 همیشه فاصله ای هست
اگر چه منحنی آب بالش خوبی است
برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر
همیشه فاصله ای هست
دچار باید بود
 وگرنه زمزمه حیرت میان دو حرف
 حرام خواهد شد
 و عشق
سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست
 و عشق
صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند
نه
 صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند
 و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر
 همیشه عاشق تنهاست
 و دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست
و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز
و او و ثانیه ها روی نور می خوابند
 و او ؤ ثانیه ها بهترین کتاب جهان را
به آب می بخشند
 و خوب می دانند
 که هیچ ماهی هرگز
هزار و یک گره رودخانه را نگشود
 و نیمه شب ها با زورق قدیمی اشراق
 در آب های هدایت روانه می گردند
و تا تجلی اعجاب پیش می رانند

...                                                                                                                  سهراب سپهری

دیشب حدودا ساعت ۱۱.۱۵ بود که یک مستند تقریبا ۵۰ دقیقه ای در مورد دشتک از شبکه استانی فارس پخش شد. در این مستند دوربین صداو سیما سراغ جایی رفته بود که می بایست مدتها قبل می رفت. با اینحال به قول معروف " ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه ست" و از این بابت اقدام سیمای مرکز فارس شایسته تقدیر و تشکر می باشد. آنچه در این مستند بیشتر مورد توجه قرار گرفته بود در درجه اول طبیعت زیبای دشتک و بویژه چشمه های زیبا و رودخانه آن و بعد از آن ساخت خشتی و پلکانی دشتک و دست آخر صنایع دستی آن بود. دیدن چهره با صفای برخی  از هم محلیهای دشتکی که غالبا هم نمادی از تاریخ و روند زندگی در این روستا هستند لحظه ها ی شیرینی را برای من رقم زد. نکته جالب نمایش چهره پیرزنی بود که در حال بافت بخش نخی گیوه(ریار) محلی بود. این پیرزن که معروف است به "مادر گلشن" همین چند روز قبل به خاطرات سپرده شد و از دنیا رفت.

قدر مسلم اینکه جاذبه های طبیعی این روستای کهن به چشمه های معرفی شده در این مستند (چشمه های حوالی رودخانه) محدود نمی شود بلکه فضاها و اقلیم بکر این روستا شامل باغهای انگور و بادام؛ گیاهان خوراکی و دارویی ؛ چشمه های متعدد و زیبا ؛ کوهها و غارهای جالب ؛ پوشش گیاهی و بعضا جنگلی و... نیز می باشد.

جاذبه های فرهنگی و اجتماعی روستا در این برنامه به کلی مغفول ماند. تفاوتهای معنادار فرهنگی میان محله های مختلف روستا؛ آداب و رسوم خاصی که بیشتر در اذهان سالخوردگان باید دنبالش گشت و... از جمله جاذبه های فرهنگی آنجاست.

در مورد صنایع دستی نیز برنامه ناقص بود. صنایعی نظیر نمد مالی ؛ سفالگری؛ آسیاب ؛ و... نیز رونق زیادی داشته اند.

مسئله دیگر سختیها و کاستیهای زندگی مردم زحمتکش دشتک است که البته انتظار نمی رود در یک برنامه مستند به شکل و شیوه این برنامه بدان پرداخته شود. اما می تواند در برنامه ای دیگر به نمایش گذاشته شود تا شاید به پشتوانه امر تبلیغات تصمیمگیران و سیاست گذاران را به فکر و اقدام مناسب وادارد. انشاءالله  

پخش این مستند و اخباری که این چند روزه در خبرگزاریها و مطبوعات در مورد دشتک اعلام شد و به چاپ رسید نشان از آغاز دوره جدیدی در تاریخ این روستا دارد. تا به امروز دشتک خودش خودش را معرفی می کرد و تبلیغات در شکل رسانه ای آن نقشی در این میان نداشت. اما اکنون که این مهم محقق شده است فرصت مناسبی پیش روی دشتک و دشتکیان گذاشته شده که باید از آن به ویژه در جهت تحقق سه امر مهم استفاده شود: ۱- تلاش برای جلوگیری از تخریب هویت تاریخی و بافت قدیمی دشتک ۲- تلاش برای تقویت انس و الفت نسل جدید دشتک با این روستا؛ بویژه آنهایی که در محیط روستا زندگی نمیکنند . ۳- تلاش برای انعکاس مشکلات روستا .